Schadevergoeding voor immateriële schade en verlies van arbeidskracht

In een rechtszaak bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden werd de vraag gesteld of de schadevergoeding die een werkgever aan zijn werknemer betaalde voor immateriële schade of verlies van arbeidskracht belastingvrij was. De werknemer was van mening dat dit het geval was en pleitte voor een onbelaste schadevergoeding. De Belastingdienst daarentegen vond dat de ontvangen vergoeding wel belast was.

Verantwoordelijkheid voor bewijs

Het gerechtshof stelde vast dat de ontvanger van de schadevergoeding verantwoordelijk was voor het aanleveren van bewijs. Deze gaf aan dat, hoewel er een belaste ontslagvergoeding was ontvangen, hij via de rechter ook een schadevergoeding van meer dan € 55.000 had weten te verkrijgen. Deze vergoeding was volgens hem bedoeld ter compensatie van ernstige psychische schade veroorzaakt door onrechtmatig gedrag van zijn voormalige teamleider.

Afhandeling van het dienstverband

De Belastingdienst was van mening dat psychische schade door het beëindigen van een dienstverband als loon moest worden behandeld. Volgens de inspecteur was de schadevergoeding daarom belast.

Arrest van de Hoge Raad

De hoofdregel is dat vergoedingen voor immateriële schade en verlies van arbeidskracht geen loon vormen. In het verleden heeft de Hoge Raad echter bepaald dat er een uitzondering op deze regel bestaat wanneer een werkgever bereid is een hogere vergoeding te betalen dan dat wat voortvloeit uit zijn aansprakelijkheid. Of deze hogere vergoeding is opgenomen in de arbeidsovereenkomst is daarbij niet van belang.

Hof: belastingvrije schadevergoeding

Het Hof concludeerde dat de schadevergoeding van € 55.000 uitsluitend was betaald als gevolg van de aansprakelijkheid van de werkgever voor de psychische schade en het verlies van arbeidskracht van de werknemer. Aangezien deze vergoeding direct verband houdt met de aansprakelijkheid van de werkgever, beschouwt het Hof de schadevergoeding als volledig onbelast.